Eerste dagen op Java, een wat moeizame start

Alle huizen hebben golfplaten daken. Sommige dakpannen blijken ook gewoon golfplaat te zijn

Ere begraafplaats, alleen op zondag gesloten

Onze rode draad tot dusver: koffie drinken in minuscule gelegenheden

De ontbijtzaal in het hotel in Jakarta: 4 verschillende buffet eilanden

Pasar Ikan (vismarkt letterlijk vertaald) is een kampung bij de oude haven van Jakarta

Ook in die Kampung veel moslim, maar ook christenen en heidenen zoals wij

En daar gaat opa weer in Pasar Ikan, of Kampung Luar Batang wat de officiele naam is

Pasar Ikan

Veel van de haven arbeiders die in de oude haven werken (waar de grote witte boten op de achtergrond nog met de hand geladen en gelost worden) wonen hier in Pasar Ikan

En overal katten, veelal zonder staart

Pasar Ikan

Nog steeds Pasar Ikan met links opa en onze gids

Een schril contrast

Een volgend koffie en eettentje langs de weg. De vrouw die staat te roeren in de wok ... de wok viel net om en zij kreeg alle kip en saus over haar voeten ... Moet pijn gedaan hebben. Even terug in een bak scheppen en weer de pan in. Geen probleem.

Datzelfde koffiestandje, met links onze koffies. Let op de vloer daar.

Rechts onze chauffeur Jajat en links onze gids Sonja. Opvallend is dat de eerste dagen op Java geen van tweeen de weg wist. Hebben heel veel straten meerdere keren gezien en de ruzies waren niet van de lucht.

Grote moskee van buiten

Grote moskee van binnen. Buiten twee staande klokken (??) totaal geen versiersels aanwezig.

En ook daar wil iedereen met ons op de foto.

Vissersboten in de oude haven van Bantan, vroeger een grote welvarende haven, maar nadat hij platgebrand is (waarschijnlijk door de Nederlanders) nooit meer in zijn glorie hersteld.

Grote schepen liggen daar gewoon weg te roesten. Zonde, want ijzer is veel waard!

Onstuimige Javazee aan de westkust van Java

Kijk maar eens naar de palmen naast de vuurtoren welke nog door Willem III gebouwd is in 1892 ofzo.

Rijstvelden vol met Karbauen of waterbuffels. Volgens de gids kwamen die op Java nauwelijks meer voor. Nu we er zo'n 200 gezien hebben langs de binnenwegen weet zij: P-P heeft altijd gelijk.:-)))

Ikke in de sawa's oftewel rijstvelden.

De rijsthuizen (opslag) van de Badui

Het dorp van de buiten-Badui. De binnen-Badui komen niet in contact met de buitenwereld en leven dus zonder enige moderne luxe (stroom, telefoon, tv, plastic, enzovoort). Toeristen mogen daar ook niet komen. Indonesiers ook niet.

De binnekant van een huis van de buiten-Badui

Alles wordt gewoon buiten gedroogd: koeken, rijst, mie, de was ...

Een lunch in een goedkoop tentje. Alles wat je hier ziet koste bij elkaar 7,50 Euro. In een ander restaurant (net als vandaag) ben je voor bijna hetzelfde 37,50 Euro kwijt. Niet echt een pijl op te trekken.

Zo dat was het weer. We zijn nu in Bogor (Buitenzorg) en gaan morgen verder naar een plaatsje aan de zuidkust (aan de Wijnkoopsbaai). Heb een beetje heimwee naar Sumatra, maar dat zal wel goed komen. Vandaag heb ik geen foto's genomen, wat eigenlijk voor zich spreekt. Tot binnenkort.